Ұшырсам сені көгіме!

20180505_215508Атам Қабдолда – соғыс ардагері (блогымда жыл сайын жазып отырамын). Үйдегі кішкентай Балжан (шөбересі) Жеңіс күні қарсаңында балабақшада өтетін іс-шараға қажет дегеннен кейін альбомның арасында сақталған атам Қабдолданың фотосын қайта жаңартып бастырдық. Соғысқа қатысты деген естелік медальдарын бала күнімізде жоғалтып тастаған едік. Куәліктері үйдегі ескі құжаттардың арасында жататын. Оларды тауып алып, көшірмесін жасаттық. Куәліктегі 1946 жылғы жазу сол күйі сақтаулы екен. Әкемнің інісі Қонысбек ағам бала күнінде атамның өз аузынан естіген әңгімелерін күні бүгінге дейін ұмытпай айтып отырады. Сол естеліктерден бір-екі ауыз сөз қосып, балабақшадағы ертеңгілікке қажетті ақпаратты дайындап өткіздік. Кеше апасы балабақшадағы Жеңіс күніне арналған ертеңгілікке барып келді. Балжан ән айтып, би биледі. Көпшілікпен бірге атасының суретін көтеріп шықты.

Read the rest of this entry »

Advertisements

(19.01.2018 ж.)

Бүгін атам Қабдолданың дүниеден өткеніне 30 жыл толды (ол кісі туралы блогымда жиі жазамын).

Үйдегі атамның төсегі тұратын бөлмені «атам үйі» деп айтатынбыз. Ол жердегі екі кереуеттің біреуінде атам екеуіміз, екіншісінде апайым Салтанат жататын. Кеңес заманындағы темір төсектер ғой. Таң бозынан тұратын атам ел ұйқыда жатқанда біраз шаруаны тындырып тастайтын. Сосын қайта келіп, бір мызғып алады. Атаммен бірге кейде мен де ерте оянып аламын. Ас үйде үнемі қара шай құйылған ыдыс тұратын. Кесек туралған нанға май жағады, үстінен қант сеуіп алдыма қояды, жаңағы суық шайдан құйып береді. Шөл қандырады деп өзі ыстық шайға бір қасық сарымай  қосып ішетін. Read the rest of this entry »

2018 жылды қарсы алдық. Уақыт зымырап өтіп жатыр. Бұрын әдемілеп түйіндеме жазатын едік, тым болмаса есте қалған оқиғаларды тізіп шығайын деп блогымның есігін ашып отырмын. Алып бара жатқан жаңалық жоқ, күнделікті тірліктің қамы ғана. Read the rest of this entry »

Бала күнімізде біздің ауылдың шақпақ қантқа қарқ болғаны бар. Дүкенге түскен азық-түлікті шешелеріміз қағазымен (не жәшігімен) сатып алатын. Сол бір кезеңде ауылдағы әр үйдің «кілетінен» шақпақ қант толы сары қағазды табатынсыз. Тосап жасау үшін, шайға салу үшін де әлгі шақпақты алақанымызға қойып, пышақпен төртке бөлетінбіз. Оның да өз әдісі бар, пышақтың өтпейтін жүзін қарата, еппен соғасың… Біздің үйде апамнан қалған екі шойын келі бар еді  (бір үлкен, бір кіші). Салмағы деген зілдей.  Жаз болса, бидай түптейтінбіз. Қуырылған бидайды қайта келіге салып, талқан түйетін едік. Күзде түйген талқаннан анам қыстай қоспа қосатын, Наурыз мейрамына жеке сақтайтын. Сол шақпақ қант қаптаған заманда біздің үйдің келісінің «беделі» де өсті. Көршілер кезек-кезек сұрап, кесек қантты ұсататын. Бірде көршіміздің жасы өзіммен шамалас Катя деген қызы (ұлты неміс) үйге келіп «Талкан есть?» дегені бар, не сұрап тұрғанын түсінбей қалдым. Сөйтсем, мамасы келіге жұмсапты… Сол келі құралын қазір көп ел пайдалана бермейді-ау деймін. Біздікі талай жыл кілетті тұрып, Астанаға көшерде үлкен үйдегі жеңешеме беріп кеткенбіз.

# Наурызға дайындық. Ертең базарға барып, талқан сатып алуым керек. 19.03.2017

Кішкене кезінен аға-жеңгесі – атам Қабдолда мен апам Ғайнидің тәрбиесінде болған, әкемнің апайы,  9 баланың анасы, Өмірзақтай ғалым ұлды дүниеге әкелген Нәзигүл апам 88 жасында өмірден өтті. Бүгін Семей қаласында жиналған туған-туыс соңғы сапарға шығарып салды. Қоштасуға бара алмағаным бар, оның үсті атам мен әкем есіме түсіп, көңілім бұзылып отыр. Атам «Нәзікен, Нәзікенім» деп отырушы еді. Ол кісілер Биғаш ауылдық округіне қарасты Комсомол кентінде тұрды. Сембай атамыз (жездеміз) ерекше бауырмал болатын, «ертең біз өлсек, осылар бір-бірін танымай кетпесін» деп жазғы демалысқа шыққан немерелерін, туған-туыстың бала-шағасын қасына жинап алатын. Үлкендер негізі біледі ғой, қазір сол заманға келе жатырмыз… Read the rest of this entry »

Бүгін анам Зәкия Әбілбекқызы 70 жасқа толды. Туған күнің құтты болсын, анашым!!!

1973 жылдың шілде айында әкем Қуанышбек екеуі шаңырақ көтерген. Қаладан жолдамамен келген қыздың сол ауылда тұратын бойдақ жігітке тұрмысқа шығатыны «заңдылық» қой. Семей педагогикалық институтын бітіріп келген жас мүғалім босаға аттап, келін атанады. Ұстаздық қызметін абыроймен атқара жүре, ата-енесінің ас-суын уақытымен беріп, бала-шағасына қарап, бәріне үлгерген алтын анашым!!! Марқұм атам анама «Балам» деп қана сөйлейтін. Анам әппақ жағалы көйлек тігіп беретін. Кете кеткенше сондай күтімде болды атамыз. Бүгінде бала-шағасының сыртынан амандығын тілеп, немерелерін бағып отырған анам: «Үлкен кісілердің батасы ғой, мыналардың қызығын көріп отырғаным» деп көзіне жас алады кейде.  Анам Зәкия күні бүгінге дейін қайын жұртына қызмет атқарып келеді. Тәубе!!! Read the rest of this entry »

9 мамырды бала күнімізде «атамның мерекесі» деп айтатынбыз. Апайым Салтанат екеуіміз атамызды арнайы дайындалып құттықтайтынбыз, оған қоса ауылдық кеңестен соғыс ардагерлеріне сыйлық табыстайтын. Есейген сайын ол кісімен бірге өткізген күндердің әр сәті есіңе түседі екен. Атам үнемі ат үстінде жүретін. Ол уақытта ауылды жерде жылқы малы қысы-жазы далада. Қыс мезгілінде айына бір рет жылқысы бар адамдар кезекпен барып бақылап қайтатын. Көктемде үйірімен жас құлындарын ертіп ауылға келгенде, біздер алыстан қызықтайтынбыз. Менің кішірек кезімде (әлі мектепке бармаған едім) жаз уағында мал қайырғанда ма, әлде асауды үйретерде ме екен, атам аттан құлап, аяғын сындырып алды. Иен далада сынған аяғын шылғауымен мықтап таңып байлап, атқа еппен отырып, ауылға келеді. Әкем іссапарға кеткен, анам дереу дәрігер шақырып, жедел жәрдем көлігімен атамды аудандағы ауруханаға алып кетті. Read the rest of this entry »

Көз жүгіртіңіз:

2010

Қараша (2018)
Дс Сс Сә Бс Жм Сб Жс
« Мам    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 224  488 hits

Қырға шығып көз салдым…

free counters

Ән-көңілдің ажары

Advertisements